Duchowość franciszkańska

Napomnienia św. Franciszka.

Reguła, zatwierdzona przez papieża Honoriusza III bullą "Solet annuere" z dnia 29 listopada 1223 roku nazywana też drugą Regułą lub Regułą ostateczną, obowiązuje do dziś w Pierwszym Zakonie św. Franciszka. Zachował się oryginał bulli papieskiej, zatwierdzającej Regułę, zawierający również jej tekst; jest on przechowywany jako relikwia w zakrystii Sacro Convento w Asyżu.

Reguła ta nosi nazwę Pierwszej Reguły, napisanej przez św. Franciszka dla braci, chociaż jest właściwie drugą regułą. Reguła pierwotna, która powstała w r. 1209 lub 1210, zaginęła. Według brata Tomasza z Celano, który ją znał, bo żył według niej przez pięć lat, składała się ona z niewielu tekstów ewangelicznych i kilku wskazówek Franciszka, niezbędnych dla życia wspólnego braci. Ten rdzeń rozrastał się z latami. Liczba braci zwiększała się szybko. Dla setek nowych braci już nie wystarczała ta pierwotna Reguła, która wskazywała kierunek i rzucała płomienne hasła. Potrzebne były ustawy regulujące dokładniej życie i pracę braci. Doraźnym potrzebom ustawodawczym starały się zaradzić kapituły generalne, na które w początkach zbierali się raz w roku wszyscy bracia. Ówczesny historyk, kardynał Jakub z Vitry, pisał w 1216 r.: "Bracia Mniejsi zbierają się raz na rok na kapitułę i zasięgając rady ludzi zacnych i roztropnych, wydają zarządzenia, które zatwierdza następnie Ojciec święty". Zarządzenia te jednak nie mogły zastąpić reguły, o którą wołano zewsząd. Według ostatnich badań nie jest ona pismem chronologicznie jednolitym, lecz była przerabiana i uzupełniana. Trudno jeszcze ustalić czas redakcji poszczególnych fragmentów. Tekst całej Reguły ostatecznie został zredagowany na kapitule generalnej Zielonych Świąt w 1221 r. Wtedy też uznano i przyjęto cytaty z Pisma św. włączone do tekstu przez br. Cezarego ze Spiry. Z różnych powodów Reguła ta nie była aprobowana przez Stolicę świętą, dlatego nazwano ją Regułą niezatwierdzoną. W tej Regule będącej najobszerniejszym i jednym z najpiękniejszych pism Świętego, spotykamy autentycznego Franciszka z całym jego idealizmem, z płomienną miłością Bożą, z żarliwym pragnieniem naśladowania Chrystusa, wiernością dla ubóstwa ewangelicznego, z gorącym pragnieniem zdobywania dusz, miłością do braci i duchem radosnej wdzięczności za wszystkie dary otrzymane od Boga.

Ostatnie pismo podyktowane przez św. Franciszka z Asyżu na krótko przed śmiercią, jesienią 1226, dla umocnienia w powołaniu braci . Franciszek wraca myślą do początków swego nawrócenia i służby Bogu oraz dotyka najważniejszych elementów życia franciszkańskiego: czci dla Słowa Bożego i Eucharystii, posłuszeństwa Kościołowi i przełożonym, ubóstwa, modlitwy wspólnotowej.

Litania ku czci św. Franciszka

Modlitwa franciszkańska, Koronka franciszkańska Siedmiu Radości Najświętszej Maryi Panny, Modlitwa do św. Franciszka.

Kalendarium życia św. Franciszka i św. Klary

Pozdrowienie Pokój i Dobro (po łacinie: Pax et Bonum) jest formułą bardzo starą, udokumentowaną w literaturze ludów starożytnego Środkowego Wschodu począwszy od drugiego tysiąclecia przed narodzeniem Chrystusa. Wielokrotnie była ona używana w rozmaitych codziennych relacjach międzyludzkich oraz często jako nagłówek w korespondencji prowadzonej przez Asyryjczyków, Babilończyków, Egipcjan i innych przedstawicieli narodów tego regionu.

Przedstawia dwie skrzyżowane ręce: jedna obnażona - Chrystusa, druga przyodziana w habit - Franciszka. Znak ten wyraża ideę i cel duchowości franciszkańskiej - upodabnianie się do Chrystusa, które ma być ciągłym, trwającym przez całe życie procesem. U dołu herbu często znajduje się także hasło: "Pokój i Dobro". Zrodziło się ono z inspiracji samego św. Franciszka.

 Krzyż św. Damiana, o którym jest mowa w tym miejscu znajduje się obecnie w Bazylice św. Klary w Asyżu. Za czasów św. Franciszka (1182-1226) umieszczony był w kościółku San Damiano tuż za murami miasta. To właśnie dzięki temu krzyżowi Poverello odczytuje swoje powołanie.

Oddanie, Typ krzyża, Chrystys ukrzyżowany, Główni świadkowie, Świadkowie mniejsi, Obserwator, Aniołowie, Święci patronowie, Kogut, Niebiańskie powitanie, Prawa ręka Boga, Podstawa krzyża, Zakończenie.

Ważne miejsce w życiu i postawie św. Franciszka zajął tak bardzo otaczany czcią biblijny znak Tau. O używaniu przez Franciszka tego znaku pisał Tomasz z Celano: "Ponad wszystkie inne znaki najbardziej miłym był mu znak Tau, za pomocą którego podpisywał listy i wszędzie rysował na ścianach cel. A właśnie Pacyfik, mąż Boży, co miewał widzenia niebieskie, cielesnymi oczyma ujrzał na czole św. Ojca wielki znak Tau, różnobarwny i lśniący złotym blaskiem".

Opactwo w Szczyrzycu
Proformatione
Opactwo w Wąchocku
Bernardyni
Prowincja Matki Bożej Anielskiej
Uniwersytet Papieski Jana Pawła II