Medytacje
PROGRAMOWANIE FORMACJI
 
Lectio
 
W Sienie przepowiedział swemu przyjacielowi to, co się stanie przy końcu jego życia. Przyjaciel ten opowiedział to owemu teologowi, o którym była mowa wcześniej, a który z Franciszkiem rozmawiał na temat Pisma Świętego. Usłyszawszy to ów teolog nie chciał wierzyć i zapytał samego świętego Ojca, czy rzeczywiście mówił to owemu przyjacielowi. Franciszek nie tylko potwierdził to, ale również prorokując, przepowiedział i jemu pewne wydarzenia.  Aby przekonać go o tym ujawnił mu pewną udrękę jego sumienia, o której teolog nigdy nikomu z żyjących nie mówił. Wyjawiając mu to w sposób cudowny, dał również pouczenia, a pocieszywszy go, oddalił się. Potwierdzeniem tego wszystkiego jest fakt, że ów zakonnik tak w końcu postąpił, jak mu przepowiedział sługa Chrystusowy.
                                                                                                                 1B XI, 7
Meditatio
Skoro formacja ciągła jest jednym z najważniejszych priorytetów w naszym franciszkańskim życiu, to musi być ona poważnie potraktowana. Przywiązanie dużej wagi do formacji ciągłej, można zweryfikować między innymi w sposobie w jaki przygotowuje się programy i inicjatywy formacyjne. Trzeba nam pamiętać, że na wspólnocie prowincjalnej i lokalnej, a zwłaszcza na odpowiedzialnych za nie, spoczywa bardzo poważny obowiązek stworzenia specjalnych programów formacji. Mają one na celu odpowiednie ukierunkowanie specyficznych potrzeb braci i wspólnot, a które wypływają z naturalnych faz rozwoju lub z różnych doświadczeń życiowych, takich jak: podjęcie pierwszych obowiązków, kryzys średniego wieku, starość, ciężka choroba, zmiany zajęć, wiek emerytalny, śmierć, uzależnienia. Aby formacja ciągła we wspólnocie osiągnęła dobry wynik, nie można oddać się działaniom improwizowanym, lecz trzeba ją zaprogramować i realizować we wspólnocie.
Dla opracowania odpowiedniego programu i organizacji formacji ciągłej trzeba koniecznie mieć na uwadze niektóre podstawowe kryteria tak, aby zapewnić rozwój tożsamości brata mniejszego i poszczególnych wspólnot w procesie formacji ciągłej.
Pierwszym kryterium w przygotowywaniu programów formacji jest priorytet charyzmatu franciszkańskiego. Projekt życia, który jest przedstawiony w Konstytucjach Generalnych, wymaga, aby głównym zadaniem formacji franciszkańskiej było doprowadzenie do tego, by każdy z nas mógł jak najlepiej naśladować osobę Chrystusa według sposobu św. Franciszka. Z tego stwierdzenia wynika bardzo jasno, że życie franciszkańskie musi być pierwszym i głównym celem formacji na wszystkich jej etapach. Odniesienie do charyzmatu franciszkańskiego musi stanowić priorytet w całym naszym życiu i działalności a zwłaszcza w formacji.
Drugim kryterium w przygotowywaniu programów i inicjatyw formacyjnych, jest osoba konkretnego brata. Formacja franciszkańska by była owocna musi się odnosić do osoby brata, w jej konkretnej rzeczywistości i we wszystkich jej wymiarach;
Z tego, że osoba brata jest w centrum formacji, wynikają następujące wymogi. Formacja ciągła musi być osobowa, to znaczy realizowana z uwzględnieniem potrzeb i możliwości osoby brata. Program formacyjny nie może się mijać z możliwościami i potrzebami braci. Gdyby tak się stało to jest to strata czasu i energii dla obu stron. Dalej, formacja musi być całościowa, czyli uwzględniająca wszystkie wymiary osoby ludzkiej. Żaden brat nie może być potraktowany jednostronnie, przez na przykład formowanie tylko wymiaru intelektualnego czy duchowego. Im bardziej formacja obejmuje wszystkie sfery osoby, tym jest skuteczniejsza w integralnym rozwoju. Formacja musi się odbywać w klimacie dialogu, zdolnym do tworzenia atmosfery zaufania, w której wszyscy mogliby swobodnie wyrażać własne potrzeby, myśli i uczucia. Gdyby tak nie było, to formacji grozi powierzchowność i może ona nie osiągnąć zamierzonego celu. Formacja musi być wreszcie odpowiedzialna, to znaczy ma pomagać każdemu bratu, aby on sam kierował swoim życiem z głębokim poczuciem odpowiedzialności oraz z konsekwencją.
Trzecim kryterium programów formacyjnych, jest zasada, że powołanie franciszkańskie wyraża się w dwojakiej wierności: charyzmatowi św. Franciszka w jego najgłębszej istocie, ukazanym w osobie Świętego, w jego życiu i w Pismach, oraz temu co tutaj i teraz, czyli kontekstowi historyczno - kulturowemu, społecznemu i kościelnemu.          Dlatego też przygotowanie programu formacji ciągłej, musi się opierać na: znajomości źródeł i tradycji Zakonu; reinterpretacji charyzmatu w komunii ze wspólnotą kościelną; rozsądku i odwagi w podejmowania czegoś nowego, jak również relatywizacji tego, co się już osiągnęło i przeżyło.
 
Oratio
 
Przyjdź Duchu Święty i udziel nam daru kreatywności. Niech nasze życie kierowane Twoją łaską będzie ciągle naznaczone nowością. Broń nas od rutyny i braku entuzjazmu w naszym życiu osobistym i wspólnotowym.        
Bernardyni
Prowincja Matki Bożej Anielskiej
Parafia Panewniki
Opactwo w Wąchocku
Proformatione
Prowincja Św. Franciszka