Św. Bonawentura

bonaventura.jpgŚw. Bonawentura należał do drugiego pokolenia braci żyjących po św. Franciszku i jego towarzyszach. Był profesorem filozofii, generałem zakonu, w końcu kardynałem Kościoła. Wszystko to zdarzyło się w ciągu 53 lat jego życia.

Giovanni Fidanza, bo tak właściwie nazywał się św. Bonawentura, urodził się około roku 1217 lub 1218 w miejscowości Bagnoregio. Jednakże niektórzy historycy przesuwają datę jego narodzin na rok 1221. Legendarne przekazy głoszą, że jako dziecko został cudownie uzdrowiony przez wstawiennictwo św. Franciszka. W młodości pierwsze nauki pobierał we franciszkańskiej szkole w rodzinnym miasteczku. Jako osiemnastoletni młodzieniec przybył do Paryża z zamiarem zapisania się na wydział artium liberarium (sztuk wyzwolonych).

W wieku dwudziestu sześciu lat zapukał do furty klasztornej paryskich franciszkanów. Tam przywdziewając habit zakonny przyjął nowe imię - Bonawentura (łac. bona ventura - dobra przyszłość). Motywem, dla którego obrał taką drogę życia był w pierwszym rzędzie wewnętrzny dynamizm życia, przypominający dynamizm pierwotnego Kościoła oraz heroizm pierwszych braci św. Franciszka. Rozpoczynając życie zakonne nie przerwał studiów i nadal słuchał wykładów świętej teologii. Swoją edukację uwieńczył uzyskaniem tytułu bakałarza biblijnego z jednoczesną możliwością prowadzenia wykładów uniwersyteckich. W 1253 roku zdobył najwyższy stopień magistra teologii, a w 1257 roku został mianowany oficjalnie profesorem uniwersytetu paryskiego. Drugiego lutego tego samego roku został wybrany generałem Zakonu Braci Mniejszych. Zaangażował się w uporządkowanie oraz reorganizację zakonu, który po śmierci św. Franciszka ogromnie się rozrósł. Bonawenturę nazwano drugim założycielem zakonu. Umarł 15 lipca 1274 roku podczas obrad Soboru w Lyonie, którego jako kardynał był jednym z głównych organizatorów. Bullę kanonizacyjną Bonawentury ogłosił Sykstus IV w 1482 roku, nadając mu jednocześnie tytuł doktora Kościoła.

Nazwany przez tradycję scholastyczną Doktorem Serafickim był myślicielem wszechstronnym - filozofem, teologiem oraz mistykiem. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę teologiczno - mistyczno - ascetyczną. Rozwija w niej problematykę życia wewnętrznego, począwszy od nawrócenia się do Boga, aż do mistycznego w Nim zachwytu. W całokształcie swej myśli przejawia niezwykłą umiejętność syntezy, technik teologicznych ówczesnej szkoły paryskiej, oraz doświadczenie kapłana i mistrza, który spotykał się z ludźmi o głębokim życiu wewnętrznym jak np. św. Tomasz z Akwinu, św. Ludwik IX a także bł. Izabela.

Św. Bonawenturę, razem ze św. Tomaszem z Akwinu, możemy nazywać olbrzymami umysłu i serca - epoki średniowiecza. Jest uznawany powszechnie za klasyka szczytowego okresu scholastyki oraz za jedną z największych postaci XIII wieku. Św. Bonawentura jest patronem braci mniejszych, teologów, dzieci, matek oczekujących potomstwa, robotników.

Bernardyni
Misje franciszkańskie
Prowincja Michała Archanioła
Prowincja Św. Franciszka
Opactwo w Szczyrzycu
Opactwo w Wąchocku