Św. Bonawentura

bonaventura.jpgŚw. Bonawentura należał do drugiego pokolenia braci żyjących po św. Franciszku i jego towarzyszach. Był profesorem filozofii, generałem zakonu, w końcu kardynałem Kościoła. Wszystko to zdarzyło się w ciągu 53 lat jego życia.

Giovanni Fidanza, bo tak właściwie nazywał się św. Bonawentura, urodził się około roku 1217 lub 1218 w miejscowości Bagnoregio. Jednakże niektórzy historycy przesuwają datę jego narodzin na rok 1221. Legendarne przekazy głoszą, że jako dziecko został cudownie uzdrowiony przez wstawiennictwo św. Franciszka. W młodości pierwsze nauki pobierał we franciszkańskiej szkole w rodzinnym miasteczku. Jako osiemnastoletni młodzieniec przybył do Paryża z zamiarem zapisania się na wydział artium liberarium (sztuk wyzwolonych).

W wieku dwudziestu sześciu lat zapukał do furty klasztornej paryskich franciszkanów. Tam przywdziewając habit zakonny przyjął nowe imię - Bonawentura (łac. bona ventura - dobra przyszłość). Motywem, dla którego obrał taką drogę życia był w pierwszym rzędzie wewnętrzny dynamizm życia, przypominający dynamizm pierwotnego Kościoła oraz heroizm pierwszych braci św. Franciszka. Rozpoczynając życie zakonne nie przerwał studiów i nadal słuchał wykładów świętej teologii. Swoją edukację uwieńczył uzyskaniem tytułu bakałarza biblijnego z jednoczesną możliwością prowadzenia wykładów uniwersyteckich. W 1253 roku zdobył najwyższy stopień magistra teologii, a w 1257 roku został mianowany oficjalnie profesorem uniwersytetu paryskiego. Drugiego lutego tego samego roku został wybrany generałem Zakonu Braci Mniejszych. Zaangażował się w uporządkowanie oraz reorganizację zakonu, który po śmierci św. Franciszka ogromnie się rozrósł. Bonawenturę nazwano drugim założycielem zakonu. Umarł 15 lipca 1274 roku podczas obrad Soboru w Lyonie, którego jako kardynał był jednym z głównych organizatorów. Bullę kanonizacyjną Bonawentury ogłosił Sykstus IV w 1482 roku, nadając mu jednocześnie tytuł doktora Kościoła.

Nazwany przez tradycję scholastyczną Doktorem Serafickim był myślicielem wszechstronnym - filozofem, teologiem oraz mistykiem. Pozostawił po sobie bogatą spuściznę teologiczno - mistyczno - ascetyczną. Rozwija w niej problematykę życia wewnętrznego, począwszy od nawrócenia się do Boga, aż do mistycznego w Nim zachwytu. W całokształcie swej myśli przejawia niezwykłą umiejętność syntezy, technik teologicznych ówczesnej szkoły paryskiej, oraz doświadczenie kapłana i mistrza, który spotykał się z ludźmi o głębokim życiu wewnętrznym jak np. św. Tomasz z Akwinu, św. Ludwik IX a także bł. Izabela.

Św. Bonawenturę, razem ze św. Tomaszem z Akwinu, możemy nazywać olbrzymami umysłu i serca - epoki średniowiecza. Jest uznawany powszechnie za klasyka szczytowego okresu scholastyki oraz za jedną z największych postaci XIII wieku. Św. Bonawentura jest patronem braci mniejszych, teologów, dzieci, matek oczekujących potomstwa, robotników.

Misje franciszkańskie
Prowincja Św. Franciszka
Kuria Generalna
Uniwersytet Papieski Jana Pawła II
Parafia Panewniki
Opactwo cystersów w Jędrzejowie